In het Hebreeuws betekent dit concept de dag van het ‘bedekken’ of de ‘harmonie’. De belangrijkste dag voor de Joden was de Grote Verzoendag op de tiende dag van de zevende maand (Leviticus 23:27,25:9). We kunnen in Leviticus 16 zien dat zelfs de Hogepriester niet de Meest Heilige Plaats binnenkon, zonder bepaalde rituelen.

De Meest Heilige Plaats zelf had, net als de mensen van Israël, verzoening nodig: dus moest de hogepriester een offer aanbieden om de zonden door het opleggen van handen aan het hoofd van de offerande door te geven. De kinderen van Israël dachten na over de heiligheid van God en hun zonden op de Grote Verzoendag.

Toendertijd werden er 15 offers (inclusief de zondebok), 12 brandoffers en 3 verzoeningsoffers aan God aangeboden (Leviticus 16:5-29, Numeri 29:7-11). Als we ‘het andere lam’ dat in Numeri 28:8 genoemd wordt, ook meetellen, waren er 13 brandoffers en 4 verzoeningsoffers.

Israël verzoende de jaarlijkse zonden op de tiende dag van de zevende maand. Op dezelfde wijze was de Grote Verzoendag voor de hele wereld de dag dat Jezus door Johannes de Doper gedoopt werd. Het was de Grote Verzoendag (Mattheus 3:13-17). Het was de dag dat God alle zonden van de wereld wegwaste (Mattheus 3:15). Het was de Grote Verzoendag op welke God “aldus.....alle gerechtigheid vervulde.”